Wierny Daniel

Daniel należy do grona wybitnych bohaterów biblijnych. Wiemy, że od najmłodszych lat z powagą podchodził do życiowych wyzwań: „Lecz Daniel postanowił nie kalać się potrawami ze stołu królewskiego” (Dn 1,8; zob. Dn 1,1-21). Tak więc Danielowi i jego trzem przyjaciołom „Bóg dał (...) znajomość i rozumienie wszelkiego pisma i mądrości; Daniel zaś znał się na wszelkiego rodzaju widzeniach i snach” (Dn 1,17). W Biblii Daniel jest przedstawiony jako człowiek cechujący się mądrością (zob. Dn 1,20; 2,14.21.23.48), gdyż Duch Boży był w nim (zob. Dn 4,6.15; 5,14; 6,4), tak iż był on wielce umiłowany przez Boga (zob. Dn 9,23; 10,11). Jest to charakterystyka człowieka posiadającego silną i trwałą łączność z Bogiem.

W 2. rozdziale Księgi Daniela czytamy, że gdy król Nebukadnesar skazał na śmierć wszystkich babilońskich mędrców, to Daniel błagał Boga o miłosierdzie i objawienie tajemniczego snu (zob. Dn 2,18). Gdy Bóg objawił Danielowi, co przyśniło się królowi, Daniel nie omieszkał podziękować Bogu w modlitwie za to objawienie.

Z biegiem lat zmieniały się imperia i królowie, a Daniel nadal służył jako królewski doradca uważany za wybitnego człowieka, „gdyż był w nim nadzwyczajny duch, i król zamierzał ustanowić go nad całym królestwem. (…) był godny zaufania i nie stwierdzono u niego żadnego zaniedbania ani winy” (Dn 6,4-5). Mimo zawiści i knowań nieprzyjaciół (zob. Dn 6,6-10) Daniel trwał w wierności zasadom i nieustraszenie praktykował osobistą modlitwę.

W obliczu trudności Daniel modlił się. Gdy jego życie było zagrożone, modlił się konsekwentnie i wytrwale (trzy razy dziennie, zgodnie ze swoim zwyczajem), tak jak zawsze (przy otwartym oknie, będąc zwrócony w stronę Jerozolimy). Jego modlitwa była widoczna (klęczał) i skupiona na dziękczynieniu i prośbach.