Przeciwności

Studium Bieżącego Tygodnia

Mk 4,35-41; 5,21-34; Rz 5,3-5; Hi 19,23-27; 23,8-12; Łk 24,13-27; Rz 8,18.28.

Tekst Pamięciowy

„A nie tylko to, chlubimy się też z ucisków, wiedząc, że ucisk wywołuje cierpliwość, a cierpliwość doświadczenie, doświadczenie zaś nadzieję; a nadzieja nie zawodzi, bo miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który nam jest dany” (Rz 5,3-5).

Pewnego wieczora, gdy słońce chowało się za horyzont, pewna nastolatka wracała do domu. Nagle nadciągnęła burzowa chmura i zaczęło mocno wiać. Dziewczyna przyspieszyła kroku, wiedząc, że jest jeszcze dość daleko od domu. Wtedy pierwsze krople deszczu spadły na ziemię, a po chwili zaczęła się prawdziwa ulewa. Dziewczyna dobiegła zdyszana do drzwi domu, wpadając na swojego ojca, który wybiegł naprzeciw i zarzucił jej pelerynę na głowę i ramiona.

— Zobaczyłem, jak biegniesz — powiedział. — Dlaczego zatrzymałaś się na widok błyskawic i uśmiechnęłaś się, podniósłszy głowę do góry?

— Spojrzałam w górę, bo Bóg robił mi zdjęcia — odpowiedziała.

Jak reagujemy, gdy burze życia nadchodzą albo gdy doświadczamy przeciwności w naszej więzi z Bogiem? Czy pochylamy nisko głowę, gdy zaczyna wiać wiatr i padać deszcz, czy raczej spoglądamy w górę, wiedząc, że Bóg jest z nami, gdy zwracamy się ku Niemu?

W tej lekcji przyjrzymy się naszym reakcjom na życiowe wyzwania. Rozważymy to, jak możemy wykorzystać przeciwności życiowe, by wzmacniać nasze najważniejsze więzi, zamiast pozwalać, by ulegały one osłabieniu.