Grzech, ewangelia i prawo

Studium Bieżącego Tygodnia

Sdz 14,1-20; Mk 9,42-48; Rz 3,20; Mt 5,17-18; Rz 3,28; Mt 7,24-29.

Tekst Pamięciowy

„Nigdy nie zapomnę przykazań twoich, bo przez nie zachowujesz mnie przy życiu. Twoim jestem! Wybaw mnie, bo szukam przykazań twoich!” (Ps 119,93-94).

Niewątpliwie grzech jest największą przeszkodą na drodze do bliskiej więzi z Bogiem. Grzech nie tylko oddziela nas od Boga teraz (zob. Iz 59,2), ale także zwodzi, rani, niszczy i ostatecznie prowadzi do unicestwienia. Nasza walka przeciwko grzechowi i egoizmowi jest największą walką, jaką kiedykolwiek stoczymy, a jej wynik zadecyduje o naszej wiecznej przyszłości.

Niektórzy lekceważą grzech jako normalną część życia. Twierdzą, że w ludzkiej naturze leży uleganie pokusie przyjemności. Ale czy my powinniśmy lekko traktować grzech tylko dlatego, że społeczeństwo nań przyzwala? Możemy próbować obchodzić kwestię grzechu bokiem, ale ostatecznie im bardziej nawykniemy do życia w grzechu, tym dalej będziemy odchodzić od zdrowej więzi z Bogiem.

Owszem, każdemu zdarzyło się zgrzeszyć, a nasze myśli, motywy, działania i słowa czasami odbiegają od ideału miłości Boga i bliźniego. Ostatecznie grzech niszczy naszą więź z Bogiem, ale Bóg objawia się nam, między innymi dając nam poznać swoje prawo, które uświadamia nam naszą grzeszność i nasze złe postępki.

W tej lekcji przyjrzymy się celowi, w jakim Bóg dał nam swoje prawo. Dowiemy się także, kto i w jaki sposób może odbudować zerwaną więź grzesznika z Bogiem.