Skrucha i przebaczenie

Studium Bieżącego Tygodnia

Iz 61,10; Oz 6,1-7,1a; Dz 3,18-19; Wj 34,1-10; Rz 6,23; Mt 22,1-14.

Tekst Pamięciowy

„Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy, i oczyści nas od wszelkiej nieprawości” (1 J 1,9).

Ziemia Obiecana wydawała się Izraelitom bardzo odległa, gdy obozowali pod słupem obłoku na równinie. Wiele dni wcześniej Mojżesz wszedł w obłok otaczający górę. Izraelici byli przekonani, że ich wódz nie żyje: Jeśli nie pochłonął go ogień na szczycie góry, to z pewnością zmarł z głodu. W wielonarodowym tłumie, który wyszedł z Egiptu wraz z Izraelitami, zapanowały niepokój i niecierpliwość. Ludzie ci nie chcieli tu tkwić dłużej, ale zaraz wyruszyć do ziemi płynącej mlekiem i miodem. Choć kilka dni wcześniej zawarli uroczyste przymierze z Bogiem i przysięgli Mu posłuszeństwo, to jednak teraz zażądali bożka, którego mogliby widzieć i czcić. Zgromadzili się więc wokół namiotu Aarona i domagali się, by zrobił im wizerunek boga. Obawiając się o swoje bezpieczeństwo, Aaron przystał na to nikczemne żądanie. W 32., 33. i 34. rozdziale Księgi Wyjścia czytamy o tym, do czego to doprowadziło.

To natchnione sprawozdanie ukazuje tylko jedną z wielu biblijnych historii, które uczą nas o skrusze i przebaczeniu, temacie tej lekcji. Studiując kolejne części lekcji, pamiętaj jej temat zaakcentowany w tekście pamięciowym. Owszem, grzeszymy, ale dzięki ofierze Chrystusa i planowi zbawienia przebaczenie jest dostępne dla każdego, kto szczerze wyznaje grzechy i okazuje skruchę.