Oblubienica

Osadzony na wyspie Patmos, apostoł Jan otrzymał wizję ludzkości zjednoczonej z Bogiem na wieczność.

W dniu zaślubin oblubienica wygląda szczególnie pięknie, więc wszyscy chcą ją zobaczyć. Dla oblubieńca i oblubienicy dzień zaślubin jest początkiem nowego i wspólnego życia. Tak samo będzie i w naszej więzi z Bogiem w dniu powtórnego przyjścia Jezusa.

Jezus przygotowuje dla nas miejsce (zob. J 14,1-3), którego piękna nie sposób opisać słowami. „Ludzki język nie jest w stanie opisać zapłaty sprawiedliwych. Poznają ją tylko ci, którzy ją zobaczą. Ograniczony umysł człowieka nie jest w stanie pojąć chwały Bożego raju”67.

Choć obecnie nie jesteśmy w stanie pojąć, jakie będą nowe niebo i nowa ziemia, Bóg ukazał Janowi wizję miejsca, w którym wkrótce odbędzie się weselna uczta. W ten sposób Bóg zaprasza nas, byśmy o tym, co w górze, myśleli, „nie o tym, co na ziemi” (Kol 3,2).

Bóg starannie przygotowuje to wydarzenie i nie chce, by to wesele nas zaskoczyło (zob. Mt 22,1-14; 25,1-13).

Zgromadzeni mieszkańcy wszechświata będą śledzić to wydarzenie, a my będziemy ważnymi uczestnikami tej historii. Zostaniemy utożsamieni z oblubienicą, miastem, do którego Jezus zabierze nas po swoim powtórnym przyjściu. Ciekawe, że lud Boży (święci) także jest nazwany oblubienicą (zob. Ap 19,7), zapewne dlatego, że znajdzie się w mieście świętym, nowym Jeruzalem, zstępującym z nieba od Boga, przygotowanym „jak przyozdobiona oblubienica dla męża swego” (Ap 21,2).

Ten niesamowity opis świętego miasta wskazuje na to, iż istnieje ścisłe powiązanie między tym miastem i ludem Bożym, jako że zarówno miasto, jak i lud zostały nazwane oblubienicą. Biblia zawiera opis realnego świętego miasta, nowej Jerozolimy, „które jest stolicą i obrazem królestwa, określane jest mianem oblubienicy, małżonki Baranka (zob. Ap 21,9)”68.