Pycha kontra pokora

Studium Bieżącego Tygodnia

1 J 2,15-17; Łk 18,9-14; 1 J 1,9; Hbr 11,24-26; Łk 22,24-27; Flp 2,3-8.

Tekst Pamięciowy

„Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony” (Łk 14,11).

Każdy z nas zna ludzi z przerośniętym ja — takich, którzy twierdzą, że nigdy się nie mylą. Znamy także takich, którzy zawsze chcą kierować innymi ludźmi i nigdy nie przyjmują wskazówek ani konstruktywnej krytyki od nikogo. Są i tacy, którzy bez przerwy wszczynają konflikty z innymi osobami i lubią poniżać bliźnich. Oceniając takich ludzi, powinniśmy zadać sobie pytanie: A jak to jest ze mną? Wskazując wady u innych osób i zaprzeczając własnej pysze, zwodzimy sami siebie.

Wszyscy jesteśmy skażeni pychą. Każdy z nas doświadczył tego, że chcielibyśmy wyglądać, zachowywać się, mówić czy sprawiać wrażenie lepsze niż inni, bo wierzymy, że jesteśmy lepsi niż pozostali ludzie, przynajmniej pod jakimś względem. Ktoś stwierdził, że pycha bierze się z potrzeby potwierdzenia, że nasze życie ma wartość. Jednak tego akurat możemy być pewni, skoro wiemy, że Bóg nas stworzył, a Chrystus oddał za nas swoje życie.

W tym tygodniu rozważymy to, jaki wpływ ma pycha na nasze więzi z Bogiem i bliźnimi oraz przyjrzymy się temu, czego Biblia uczy o potrzebie pokory wobec bliźnich i oczywiście wobec Boga.