Mojżesz — pokorny sługa

Wspaniałe komnaty egipskiego pałacu królewskiego dawały poczucie bogactwa oraz zapewnienie wygodnego i łatwego życia. „Wdrożono też Mojżesza we wszelką mądrość Egipcjan, a był dzielny tak w słowach, jak i w czynach” (Dz 7,22). Mojżesz miał przed sobą życie, w którym czekały go władza, bogactwo i powszechny podziw, ale wybrał inną drogę. „Jako historyk, poeta, filozof, generał i ustawodawca nie ma sobie równego. Jednak mimo to, że świat stał przed nim otworem, miał moralną siłę, by odrzucić złudną perspektywę bogactwa, wielkości i sławy, »i wolał raczej znosić uciski wespół z ludem Bożym, aniżeli zażywać przemijającej rozkoszy grzechu« (Hbr 11,25)”18.

Późniejsza pokora Mojżesza jest niezwykła, zwłaszcza w porównaniu z tym, jak wielką władzę mógł posiąść w Egipcie. Wskutek grzechu popełnionego pod wpływem emocji (zob. Wj 2,12) Mojżesz utracił pewność siebie i poczucie samowystarczalności. W otoczeniu gór, wyzuty z pychy, przez czterdzieści lat był uczony przez Boga tego, co musiał pojąć, by wyprowadzić lud Boży z niewoli i przywieść go do Ziemi Obiecanej. Władza i bogactwa, które zostawił za sobą w Egipcie, jawiły się jako marność w zestawieniu z wiecznością. Bóg powołał go do wykonania jasno określonego zadania, a Mojżesz przyjął to powołanie.

W kontekście rozważanego przez nas tematu szczególnego znaczenia nabiera to, co zostało napisane o Mojżeszu w Lb 12,3: „Mojżesz był człowiekiem bardzo skromnym19, najskromniejszym ze wszystkich ludzi, którzy są na ziemi”. Mojżesz, jeden z najważniejszych biblijnych patriarchów, był wzorem pokory i łagodności. Zastanów się, jak postąpiłby w obliczu najważniejszych wydarzeń w jego życiu, gdyby zamiast pokory cechowała go pycha? Jakie byłyby jego reakcja i postawa przy płonącym krzewie, w czasie plag w Egipcie, podczas przejścia przez Morze Czerwone, gdy zesłana została manna z nieba, gdy rozmawiał z Bogiem, gdy otrzymał dziesięcioro przykazań i gdy usłyszał wyrok Boży po tym, jak uderzył skałę, zamiast przemówić do niej?