Patrz na Niego

W przeciwieństwie do pragnienia uczniów, by być lepszym od innych, oraz przekonania każdego z nich, że jest ważniejszy od pozostałych, widzimy Jezusa — najwyższy wzorzec pokory. Jezus bowiem mówił o sobie:

— „Ja jestem wśród was jako ten, który usługuje” (Łk 22,27).

On każdego dnia służył potrzebującym, którzy przychodzili do Niego, gdyż współczuł im jak owcom, które nie mają pasterza. Wiedział, że ludzie Go potrzebują, choć tylko nieliczni z nich zdawali sobie z tego sprawę. On opuścił niebo, by umrzeć za wszystkich w nadziei, że ludzie zrozumieją Jego łaskawą ofiarę i odpowiedzą na Jego zaproszenie do ustanowienia więzi z Nim.

Jezus uczynił to wszystko. Zniósł to wszystko dla nas. Gdy przyjrzymy się Mu uważnie — szczerze i głęboko — uświadomimy sobie naszą nieczystość, brud i rozpaczliwą potrzebę Jego łaski każdego dnia naszego życia.

Gdy patrzymy na Niego, wszystko inne (a zwłaszcza my sami i nasza domniemana wielkość) niknie jako mało istotne. To, kim Jezus jest, czego dokonał i jak bardzo miłuje swoje stworzenie, staje się najważniejsze i jedyne. Nasze ja niknie, gdy patrzymy na Niego.

Jezus. Piękne i potężne imię. A jednak to On jest także uosobieniem pokory. Gdy z otwartym sercem uczymy się o Nim i próbujemy zrozumieć, czego dokonał dla nas, a jednocześnie pozwalamy, by Jego słowa żywota wypełniały nasz umysł, wówczas zaczynamy sobie uświadamiać, jak pyszni i marni jesteśmy. Skoro Jego uczniowie, którzy towarzyszyli Mu i uczyli się od Niego, zmagali się z pychą, nie powinniśmy się łudzić, że my jesteśmy lepsi. Ostatecznie możemy się rozwijać w naszej więzi z Jezusem tylko pod warunkiem, gdy przyjmiemy od Niego dar pokory.