Henoch chodził i rozmawiał z Bogiem

Niewiele zostało napisane o życiu Henocha. Wiemy tylko tyle, że chodził z Bogiem przez trzysta lat, a potem Bóg zabrał go do nieba. To piękne, gdy stała i autentyczna pobożność charakteryzuje życie człowieka!

Możemy być pewni, że Henoch był w modlitwie wytrwały (zob. Rz 12,12), każdego dnia wzrastając w więzi z Bogiem przez wiarę. Świat coraz bardziej pogrążał się w złem, ale Henoch wytrwale służył Bogu dzięki temu, że nieustannie trwał w łączności z Nim.

„W swoim aktywnym i pracowitym życiu Henoch nieustannie utrzymywał więź z Bogiem. Im więcej pracował, tym wytrwalej i gorliwiej się modlił. (...). Gdy przez jakiś czas przebywał wśród nich [ludzi], pracował dla ich dobra, służył im przykładem i pouczał, [następnie] wycofywał się, by spędzić chwilę w samotności, łaknąc i pragnąc wiedzy, której tylko Bóg mógł mu udzielić. W ten sposób, nawiązując łączność z Bogiem, Henoch coraz bardziej odzwierciedlał podobieństwo do Niego. (...) nawet bezbożni patrzyli ze czcią na niebiański wyraz jego twarzy”36.

Bóg nie nakazuje nam wieść życia pustelników czy mnichów odseparowanych od świata tak, iż staniemy się bezużyteczni dla bliźnich. Podobnie jak Henoch możemy być pożyteczni i świadomi potrzeb ludzi wokół nas, ale jedynie chodząc z Bogiem i rozmawiając z Nim w stałej i trwałej więzi, możemy odzwierciedlać Jego wspaniały charakter wobec świata.

Możemy się modlić zawsze i wszędzie. Nie ma takiego miejsca na ziemi, w którym Bóg nie widziałby nas i nie słyszał (zob. Ps 139,7-12). On zawsze słyszy wołanie rozlegające się w naszym sercu, bez względu na to, gdzie jesteśmy (zob. Lm 3,55-57). Jednak modlitwa wypowiadana na głos różni się czymś od tej, którą zanosimy w duchu. Gdy modlimy się po cichu, łatwo gubimy się w myślach w połowie zdania i nie jesteśmy w stanie się skupić. Jednak gdy modlimy się, używając głosu, czy to szepcząc, czy normalnie mówiąc, sami sobie przypominamy, że Bóg jest realny, że słucha nas i że mamy Mu coś konkretnego do powiedzenia.